Textus Originalis

ADDENDIS ADDENDA.

543 a Catinae inventus lapis a. 1702, cum S. Catharinae Senensis coenobii fundamenta iacerentur Am. Apud PP. Praedicatores Mur. ΕΖΗCΕΝ ΜΑΡΤΙΡΙΟC ΕΤΗ ΕΙΚΟCΙ ΔΥΩ ΕΙΡΗΝΗ CΟΙ [palma] De Amico Cat. illustr. III 265; e schedis Antonii Paternò Murat. p. 1910, 3; repetiit Kirchhoff CIG 9486. Singula vocabula punctis distinxit Amico. — ΕΙΚΟCΙΑ.ΥΩ Am. Ἔζησεν Μαρτ[ί]ριος ἔτη εἴκοσι δύω. εἰρήνη σοι. 977 a Romae. . . . ΚΑΘΗΓΕΜ . . . . ΘΡΕΠΤΟΙ Κ . . Α . ΜΙΝΙKΙΟΥ . . ΔΙΟΝΥCΕΙΟΝ . . 5 . ΙΕΡΟΦΑΝΤΟΥ . . ΚΑΛΛΙΚΟΡΟΥ . . . . . ΕΞΕΛΕΥΘΕΡΟΥ . . ΚΑΙΚΟΥΡΑΤΟΡ . . Descripsit Spon misc. X 130; inde Franz 5903. Eo magis paenitet hunc titulum nescio quo casu omisisse, quod pars esse videtur eiusdem monumenti cuius est tit. n. 977; ambo iuxta edidit Sponius et fortasse eodem loco (in aedibus Matthaeis?) propinquos viderat; octoni utriusque tituli versus sunt, neque singulorum versuum dispar amplitudo, si quidem v. 1 Καθηγεμ[όνα Διονύσου] certa ratione supplendum videtur. Incertiora reliqua sunt, nisi quod inde a v. 3 hanc fere formam tituli fuisse potest: [διὰ] | A. Μινικίου --- ἱεροφάντου --- [ἐπιμε]|l[ητοῦ] Κ[α]λλ[ι]κόρου --- | [--- ἐξ ἐλευθέρου | καὶ κουράτορ[ος]. Sine dubio valde detritus fuit lapis, ita ut recte describi non posset; aliud praeter Sponianum apographum non novi. Ad n. 1139. Inscriptionem denuo examinavit Franciscus Studniczka (bull. dell' inst. arch. Germ. 1890 V p. 12 sqq), qui ita fere descripsit: Α Ρ Ι Ε Τ Ι ' . . . Apparet non Aristotelis nomen fuisse, sed legi posse, ut olim Cassianus de Puteo coniecit, Ἀρίστωνος. Caput autem recentiore aetate statuae impositum esse, id quod antea suspicatus erat Ernestus Curtius (arch. Ztg. 1880 p. 107), certis argumentis evicit Studniczka. Ad n. 1146 coll. add. Omnes nunc de anaglypho et titulo scrupulos mihi exemptos esse fateor, postquam Gustavus Koerte amicus, qui cum una nuper ectypum gypseum denuo examinavi, persuasit mihi satis levem esse eam verae Demosthenis imaginis similitudinem. Itaque nihil iam obstat quominus inter falsariorum opera anaglyphum abiciamus. 1205 a Romae in museo Vaticano viri barbati statua, cuius in pallio scriptum: C Α Ρ Δ Α Ν Α Π Α Λ Λ Ο C Σαρδανάπαλλος. Descrips. Winckelmann mon. ined. tab. 163; Visconti mus. Pio-Clem. II tab. 41 (cf. p. 290 ed. Mediol.); Franz 6107. 2393, 46 a quattuor exempla: a Aeris apud baronem Iudica; b Catinae apud Benedictinos; c Neapoli apud principem di S. Giorgio; d Eryce. Α Θ Α Ν Ο Λ Ο Τ Ο Υ caput Ἀθανάλοτου. a Stephani ind. schol. Dorpat. 1848 II p. 13 n. 67; inde Franz 5456 b 33. b Mommsen Zeitschr. f. Alterthumswiss. 1846 p. 780 n. 91 (II Θ Α | Λ Ο Δ Ο Τ Ο Υ); inde Franz 5654 c. c ex schedis Mommseni Franz add. 5503 b. d ex schedis Cordicii Mommsen l. s. p. 780 n. 91 (Α Θ Α Ν Ο | . . Ο Υ); Franz 5503 b.